Hz. Muhammed (s.a.v.) torunlarının kulağına ezan okumuş, onlara kavuşmanın sevinciyle Allah’a (c.c.) şükretmek için kurban kestirmiştir.

Hz. Muhammed’in (s.a.v.) Hasan, Hüseyin ve Ümâme dışında Ali, Ümmü Gülsüm ve Zeynep adlarında torunları da vardır.

Hz. Muhammed (s.a.v.) zamanını işlerine ayırdığı için çocuklarıyla oynamazdı.

Hz. Muhammed’e (s.a.v.) Mekke’de, “güvenilir” anlamına gelen “el-Emin” denmiştir.

Hz. Muhammed’in (s.a.v.) yetişmesinde amcası Ebu Talip ve yengesi Fatıma da katkıda bulunmuştur.

Hz. Hasan’ın (r.a.) soyundan gelenlere “seyyit” denir.

Hz. Muhammed’in (s.a.v.) Hz. Zeynep (r.a.) dışındaki kızları o henüz hayattayken vefat etmiştir.

Mekke’den Medine’ye hicret edenlere yardım eden Müslümanlara muhacir denir.

Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin’in annesi Hz. Rukiye’dir.

Hz. Muhammed (s.a.v.) yardımları yakınlarına yapardı.

Hz. Hatice (r.a.) annemiz ile Hz. Muhammed’in (s.a.v.) tanışması, ticari ortaklık sebebi ile olmuştur.

Hz. Fatıma’nın (r.a.) lakabı “Tahire”dir.

Hz. Muhammed’in (s.a.v.) 4’ü kız 4’ü erkek olmak üzere 8 çocuğu vardı.

Kur’an-ı Kerim’in en kısa suresi, üç ayetten oluşan Kevser suresidir.

Hz. Muhammed (s.a.v.) Medine’ye hicret ettiğinde kızı Hz. Zeynep (r.a.) kocası izin vermediği için Mekke’de kalmıştı.

Hz. Muhammed’in (s.a.v.) ailesinde mutluluk ve üzüntülerin paylaşılması bizlere iyi bir örnektir

Herhangi bir canlının karşılaştığı bir sıkıntıya karşı bir insanın duyarlı olması ve o sıkıntıyı gidermesi merhamet göstergesidir.

Hz. Muhammed (s.a.v.) bizlere sadece ibadetlerde örnek olmuştur.

Hz. Muhammed (s.a.v.) ile Hz. Hatice’nin (r.a.) ikisi erkek dördü kız altı çocukları olmuştur.

Hz. Muhammed (s.a.v.), amcası Ebu Talip ve yengesi Fatıma’nın himayesinde büyümüştür.

Hz. Hatice'nin (r.a.) lakabı “Tahire”dir.

Hz. Muhammed (s.a.v.), Meysere ile birlikte Hz. Hatice’nin (r.a.) kervanının başında Bağdat’a gitmiştir.

Ehl-i Beyt, kavram olarak Hz. Muhammed’in (s.a.v.) aile fertlerini ifade eder.

Hz. Muhammed (s.a.v.) ve Hz. Hatice’nin (r.a.) oğullarının isimleri Kasım ve Abdullah’tır.

Cahiliye döneminde çocuklar arasında adaletli davranmak gelenekti.